Η «τυφλή» Ελλάδα στην «περιπλοκή» Μέση Ανατολή

Για πάνω από δυο δεκαετίες και σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας του Αντρέα Παπανδρέου, οι σχέσεις της Ελλάδας με τον μουσουλμανικό αλλά και τον αραβικό κόσμο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως «άριστες». Ακόμα και στις περιόδους κρίσης των σχέσεων Δύσης και Αραβικού Κόσμου, η Ελλάδα δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ ως «αντίπαλος».

Σήμερα, αυτή η παγιωμένη σχέση μεταξύ Αράβων/ Μουσουλμάνων και Ελλάδας αλλάζει. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα- με εξαίρεση την τριετία 2015-2018 όταν τα ηνία της ελληνικής διπλωματίας είχε ο Νίκος Κοτζιάς- απομακρύνεται από αυτό το κεκτημένο της ελληνικής διπλωματίας, συντασσόμενο με τα γεράκια της Ουάσιγκτον.

Το χειρότερο όλων είναι πως αυτό γίνεται χωρίς να υπάρχει καμία εναλλακτική στρατηγική. Με άλλα λόγια, η Αθήνα δεν εφαρμόζει μια πολιτική που βασίζεται σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο, αλλά ακολουθεί τις πιο αντί-αραβικές προσεγγίσεις της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ, βάζοντας έτσι στο στόχαστρο των Αράβων/ Μουσουλμάνων και την Ελλάδα.

Αποκορύφωμα αυτής της τυφλής εξωτερικής πολιτικής ήταν η δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού, με την οποία επιδοκίμασε την δολοφονία Σουλεϊμανί, θέτοντας έτσι το Ιράν απέναντι στην Ελλάδα.

Ποιο ήταν το όφελος;

Απολύτως κανένα, αν κρίνουμε από το μεγαλοπρεπές άδειασμα που του επιφύλασσε λίγα εικοσιτετράωρα μετά ο Αμερικανός Πρόεδρος, αναφορικά με τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά.

Τα ίδια, βέβαια, αντιμετωπίσαμε και στην Λιβύη. Η Ελλάδα, αφού πρώτα εγκατέλειψε την Λιβύη στην τύχη της, μετέπειτα μπλέχτηκε στον εμφύλιο πόλεμο, στηρίζοντας άκριτα έναν από τους δυο εμπόλεμους.

Πολλοί θα πουν… μα τι να έκανε!

Δυστυχώς όμως για την Ελλάδα αλλά και για όσους αγνοούν τους στοιχειώδεις κανόνες των διεθνών σχέσεων, βασική αρχή της διπλωματίας είναι η αποφυγή των τετελεσμένων.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα, ως εμπλεκόμενη με τις εξελίξεις της Λιβύης, και ως ευρωπαϊκό κράτος θα έπρεπε να είχε «πατήσει πόδι» στην περιοχή πολύ προτού ο Σουλτάνος μετατρέψει τον Σαράζ σε μαριονέτα του.

Φυσικά τα ίδια έχουμε και στην περίπτωση της Υεμένης και του πράγματι περίπλοκου ανταγωνισμού Ιράν και Σαουδικής Αραβίας.

Χωρίς μελέτη για την περιοχή, χωρίς σχέδιο και πάνω από όλα χωρίς στρατηγική, επιλέξαμε να συνταχθούμε με την Σαουδική Αραβία, στέλνοντας πυραύλους Patriot στο Ριάντ. Στην Υεμένη, πάλι, που εξελίσσεται η μεγαλύτερη σύγχρονη τραγωδία είμαστε απόντες.

Ακόμα και στην γειτονική μας Συρία, κάνουμε τα στραβά μάτια στα εγκλήματα των Τούρκων στις περιοχές των Κούρδων, αδιαφορούμε για την ύπαρξη τζιχαντιστών στην Ανατολή και φυσικά αρνούμαστε να αποκτήσουμε επαφές με την νόμιμη κυβέρνηση του Άσαντ.

Μάλλον και εκεί, περιμένουμε πρώτα να τα βρει ο Ερντογάν μαζί του … για να πάρουμε μπρος.

Τα ίδια, βέβαια, ισχύουν και στην περίπτωση της Παλαιστίνης, όπου το ισραηλινό απαρτχάιντ όλο και στενεύει την θηλιά γύρω από τον παλαιστινιακό λαό και εμείς από την πλευρά μας σφυράμε αδιάφορα, πιστεύοντας πως το Ισραήλ θα συνδράμει σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία

Τι αποδεικνύουν όλα τα παραπάνω… μα πολύ απλά πως ως χώρα δεν έχουμε καμία στρατηγική για την Μέση Ανατολή και τον μουσουλμανικό κόσμο.

ΥΓ.1  Περιφερειακή δύναμη χωρίς εμπλοκή στα ζητήματα της δικής σου γειτονιάς δεν μπορείς να γίνεις.

ΥΓ.2 Με τις παρούσες συνθήκες αργά και σταθερά μετατρεπόμαστε σε κλακαδόροι των εξελίξεων.

Δεν μας αξίζει!