Μετά το “Έπος του Έβρου”… τι;

Πέντε μέρες πέρασαν απο τα γεγονότα του Έβρου και ακόμα δυσκολευομάστε να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη.

Το κυβερνητικό αλλαλούμ, με δήλωσεις και κόντρα-δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών ακόμα και κατά τη διάρκεια της ίδιας συνέντευξης, γένησε μονάχα ερωτήματα.

Ερωτήματα όχι μόνο για τον αν Τόυρκος στρατιώτης πάτησε στον Έβρο… αλλά κυρίως για το εάν η κυβέρνηση συντεταγμένα και ενιαία αντιμετωπίζει την τουρκική προκλητικότητα με την δέουσα προσοχή.

Τα ερωτήματα που τίθενται παραπάνω δεν αποσκοπούν σε κανενός είδους αντιπολίτευσης. Μακριά απο έμας οι πολιτικές συγκρούσεις και αντιπαλότητες…πόσο μάλλον όταν αυτές αφορούν τα εθνικά θέματα.

Όμως, οφείλουμε να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου, γιατί πλέον είναι εμφανές πως στα εθνικά θέματα η κυβέρνηση κινείται με δυο γραμμές.

Η πρώτη είναι αυτή της άμεσης απάντησης στην τουρκική προκλητικότητα και η δεύτερη αυτή του κατευνασμού.

Πως μεταφράζεται αυτό στη πράξη… μα με τη διάσταση απόψεων που παρατηρήθηκε ανάμεσα στον Υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια που χαρακτήρισε την Τουρκία μια φίλη χώρα, και στους “σκληρούς” της Ν.Δ που τον κατήγγειλαν.

Και μην ξεχνάνε η Τουρκία έχει μάθει να εκμεταλλεύεται τα δικά μας κενά και τους δικούς μας δισταγμούς.

Όσο ο καιρός περνάει και η Τουρκία ανεβάζει τους τόνους, βάζοντας αυτό που λένε οι Αμερικάνοι “boots on the ground”, τόσο η ελληνική κυβέρνηση αλλά και το πολιτικό σύστημα εν συνόλω θα ασφυκτιά.

Η πίεση της Άγκυρας έχει ένα στόχο, να μας οδηγήσει στο τραπέζι των διμερών διαπραγματεύσεων, με τους όρους της.

Ό μεγάλος φόβος δεν είναι το θερμό επεισόδιο. Εξάλλου, στα πολλά χρόνια που ο Σουλτάνος Ερντογάν κυβερνά την Τουρκία δεν έχει εμπλακεί ούτε σε ένα.

Ο μεγάλος κίνδυνος, είναι να οδηγηθούμε ατάκτως στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με τον φόβο ενός θερμού επεισοδίου.