Ανακήρυξη της ΑΟΖ εδώ και τώρα. Ο Ερντογάν έχει φτιάξει το δικό του «Διεθνές Δίκαιο»

Του Σπύρου Σουρμελίδη

Την  ώρα που ο Ερντογάν απλώνει τα επεκτατικά του σχέδια, δίπλα στις ελληνικές ακτογραμμές, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια αναμονής.
Για την Ελλάδα ήρθε – έστω και με μεγάλη καθυστέρηση- η ώρα της ανακήρυξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις. Ήρθε η ώρα της ανάληψης ευθυνών και ρίσκου.

Αν η κυβέρνηση και συνολικά το πολιτικό σύστημα, αν οι ειδικοί στην Ελλάδα, καθώς και οι κατά καιρούς χειριστές (υπουργοί Εξωτερικών, διπλωμάτες, νομικοί κα)  θεωρούν ότι για την οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ χρειάζεται συμφωνία με τα όμορα κράτη (πλην Τουρκίας φυσικά), δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο για την Ανακήρυξη της ΑΟΖ. Δηλαδή στα απλά ελληνικά η χώρα πρέπει να διακηρύξει ποιο είναι το δικό της «οικόπεδο», ποιος είναι ο δικός της θαλάσσιος χώρος (πριν και από τις συμφωνίες με τους γείτονες). Αργότερα μπορεί και να καταθέσει τις συντεταγμένες στο «Παγκόσμιο Υποθηκοφυλακείο»  στον ΟΗΕ.

Η απάντηση του τούρκου πρέσβη στην Ελλάδα και της Αγκυρας στι ελληνικές προειδοποιήσεις ήταν αναμενόμενη: «Η Τουρκία κάνει χρήση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, βάσει του τουρκολιβυκού συμφώνου» λέει η Αγκυρα. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν έχει ορίσει περιοχές. Δεν το έχει κάνει ακόμα , και όσο και αν οι περιοχές που τις ανήκουν είναι ορατές και σαφείς, όσο δεν εμφανίζεται ένα χαρτί απέναντι στα ψευτόχαρτα της Τουρκίας, η Άγκυρα «δικαιούται» να λένε ότι τους έρθει. Το ερώτημα λοιπόν είναι πότε θα ανακηρύξουμε ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα. Χωρίς διμερείς συμφωνίες, μπορούμε μονομερώς να προχωρήσουμε στην ανακήρυξη, πριν συμφωνήσουμε να ορίσουμε με τις όμορες χώρες. Το θέμα είναι επιτακτικά αναγκαίο , τώρα που η Τουρκία ετοιμάζεται να επιτεθεί. Πριν να είναι ακόμα πιο αργά…

Είναι η τουρκική επιθετικότητα αλλά και η συμμαχική ανακολουθία, που δεν επιτρέπει άλλες καθυστερήσεις. Είναι η «προδοσία» του Τράμπ, ο οποίος αδιαφορεί  για την ενεργειακή συμφωνία (Ισραήλ, Αίγυπτος, Κύπρος, Ελλάδα και ΗΠΑ), αδιαφορεί ακόμα και γι αυτό που ψήφισε το Κογκρέσο, την στήριξη της αμερικανικής συμμετοχής στον East Med (το «EastMed Act» είναι ενσωματωμένο στο νομοσχέδιο για τον προϋπολογισμό της γενικής κυβέρνησης). Ο ίδιος στηρίζει τον Ρ.Τ. Ερντογάν και στην Συρία και στην Μεσόγειο και δεν αποκλείεται και στην Λιβύη. Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα  έχει κοινά οικονομικά συμφέροντα με τις ΗΠΑ (ενεργειακή συμμαχία). Ατυχώς ο συγκεκριμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ, διαφωνεί με την κεντρική επιλογή της χώρας του. Και είναι αυτό που εκμεταλλεύεται ο Ερντογάν, προσπαθώντας να αξιοποιήσει γρήγορα τον χρόνο πριν από σύμπτωση ή τις εκλογές του 20020 φύγει από την σκηνή ο δικός του άνθρωπος ο Ντόναλντ Τράμπ.

Περιμένοντας τους συμμάχους 

Στην Ελλάδα όλες οι κυβερνήσεις δυστυχώς περιμένουν  να δουν τι θα πουν οι σύμμαχοι, πρωτίστως οι Αμερικανοί, για να κινήσουν διαδικασίες κατά της Τουρκίας. Είναι αλήθεια πως οι σύμμαχοι μας ενίσχυσαν πάντα την Τουρκία περισσότερο από την Ελλάδα. Η προδοσία της Κύπρου με τις ευλογίες των αγγλοαμερικανών, είναι το ισχυρότερο  παράδειγμα. Όμως η εποχή άλλαξέ και τα γεωτρύπανα που βρέθηκαν στην καρδιά της ανατολικής Μεσογείου δεν μπορούν να περιμένουν την Αθήνα. Ολοι και όλα έχουν αρχίσει να γέρνουν υπερ της Τουρκίας γι αυτό και η κυβέρνηση (και συνολικά το πολιτικό σύστημα) πρέπει να αποφασίσει να αναλάβει τις ευθύνες του που περιέχουν και το ρίσκο. Πρέπει να αναλάβουν τους κινδύνους που απορρέουν από τη θαλάσσια περιπέτεια.

Η επίκληση  του Διεθνούς Δικαίου δεν πρόκειται να πείσει τον Ερντογάν ούτε και τους συμμάχους. Οι οποίοι μάλιστα έχουν και διαφορετικές βλέψεις, διότι όλοι θέλουν μερίδιο των κερδών από την ενέργεια.

Ο τσακωμός για την Χάγη  ή για τα όσα έγραφε τους προηγούμενους μήνες ο Κώστας Σημίτης, είναι παρελθόν. Και έδειξε ότι για μία ακόμα φορά το πολιτικό σύστημα  που χειρίστηκε τα εθνικά θέματα τις τελευταίες δεκαετίες, αδυνατεί να αναλάβει ευθύνη. Δεν ήταν τυχαία η παρέμβαση Σημίτη, δεν ήταν  τυχαία η διστακτικότητα Καραμανλή να μιλήσει ανοικτά, δεν ήταν  καθόλου τυχαίες οι παρεμβάσεις της Ντόρας Μπακογιάννη ή του Ε. Βενιζέλου. Ηταν όμως επανάληψη των γνωστών χιλιοειπωμένων επιχειρημάτων.

Ο Ερντογάν  δεν αποδέχεται καμία Χάγη, η Τουρκία και το 1975 και το 2003, υπαναχώρησε από την συζήτηση για την Χάγη, είναι η χώρα που δεν αναγνωρίσει το Δίκαιο της Θάλασσας.

Αν η Ελλάδα δεν ορίσει το δικό της «οικόπεδο» απλά θα το χάσει. Μόνο που η ευθύνες θα είναι μεγάλες και η τραγωδία ακόμα μεγαλύτερη.